“You guys here to fix the reactor?”
“Yeah, we’ll fix it”

Heerlijk nutteloze crossover neothrash:
Municipal Waste – Sadistic Magician

Deathklok – Bloodrocuted

De hoog gewaardeerde televisieserie Breaking Bad heeft mensen over de hele wereld bekend gemaakt met het verschijnsel Narcorrido, Mexicaanse liederen over drugshandelaren

Mis deze serie niet! Minstens net zo verslavend als methamfetamine zelf!

Los Cuates de Sinaloa – Negro y Azul

En om verder te gaan in Spaanstalige muziek:

Rammstein – Te Quiero Puta

Einde van deze post, slapen lijkt mij verstandig

Gisteren was ik sinds jaren weer eens in de Tivoli (locatie Oudegracht). Vanwege het 15 jaar bestaan van het cybergothic feest Cyberia waren de bands Cement, Asche, Suicide Commando en Welle:Erdball opgetrommeld. Vooral de laatste band was een goede reden om de belachelijke toegangsprijs maar te vergeten.

Zo’n beetje om 20:30 de zaal ingelopen waar ik had afgesproken met een vriendin.  Onder het genot van een biertje naar een van de bands van het voorprogramma gekeken. Was het nu Asche of Cement? De muziek was voorspelbaar en cliché. Snerpende synths, doffe bassdrums,  macabere bewegende of stilstaande beelden op de beamer en af en toe wat krassige vocalen die door de geijkte distortion/vervormer waren gegooid. Ja, de ontwikkelingen in de gothic/industrial/ebm scene staan niet stil, NOT…

Het publiek was ook nog steeds bijna hetzelfde als in de jaren dat ik nog regelmatig Cyberia bezocht. Veel zwart.  Lange, magere dames met plateauzolen van 10cm dik met felroze hair extensions. Wat verdwaalde metalheads. Lange magere jongens met een bewust androgyn uiterlijk. De aapjeskijkfactor was onverwacht laag, afgezien van een verdwaalde raver met een Kermit de kikker rugzak en een iemand die het nodig vond om geheel in het zwart en met het gezicht compleet afgedekt rond te lopen. Gelukkig ook nog voldoende zeker niet onappetijtelijke dames.

Goed, na de er niet echt toedoende bands in het voorprogramma was het eindelijk tijd voor wat mij betreft de band van de avond, Welle:Erdball. Ik kan er veel over typen maar ik hou het kort maar krachtig. Deze band is werkelijk geniaal. Een goede podiumpresentatie, vrolijke muziek, positieve en diepgaande teksten en veel, veel nostalgie in de vorm van verwijzingen naar oude techniek. Commodore 64, Super 8 film, morsecode, maffe ouderwetse robotstemmen, AM radio, en nog veel meer.

Voor de die-hard W:E fans kwamen uiteraard bekende nummers zoals 23…(C=64), Welle:Erdball, Starfighter F-104G en Volksempfänger VE-301 voorbij. Onze muzikaal zeer capabele oosterburen sloten af met een cover, Ein Jahr (Es geht voran) van de NDW band Fehlfarben.

Daarna was het tijd voor de headliner, Suicide Commando. Waarom ze headliner waren snapte ik niet helemaal, maar het heeft er vast mee te maken dat ze goede vriendjes zijn van de organisator van Cyberia.

Waar W:E diverse thema’s in de teksten aansnijd, een zekere variatie in de muziek heeft, echte zang heeft en humor heeft ontbreekt dit allemaal bij Suicide Commando. Weinig bijzondere muziek, de welbekende overstuurde en vervormde vocalen en vooral veel naarheid in de vorm van geprojecteerde beelden van oorlog en geweld, begeleid door songtitels als Cause of Death: Suicide. Ja ik weet het, ik loop te zeiken, er bestaan namelijk in de industrial/ebm muziek zat van dit soort bands. Daar zitten dan wel bands tussen die muzikaal en textueel een stuk verfijnder zijn zoals bijvoorbeeld Hocico, Amduscia, Psyclon Nine om maar wat namen te noemen.

Uiteindelijk toch een erg goede avond gehad, er zouden wel 10 Suicide Commando’s voor nodig zijn om een avond met Welle:Erdball te verpesten!

Als eerste IJslandse zangeres Björk, als heel wat jongere dame al een zangtalent van formaat.

In Tappi Tikarass met extragratis Ian Curtis achtige epilepsiebewegingen:

En verder:

Zwarte Poëzie, de Nederlandstalige The Cure uit Utrecht brengen de grauwe jaren 80 terug op het podium:

Frustration – On The Rise, FR postpunk:

Hardcore punkers, still at it…
Discharge – They Lie You Die,

Finse hardcorepunk met fijne Slayer riffs:

Mellakka – Kiitollinen Kansalainen

Nog meer punk? Jazeker!

Gewapend Beton – Alles in de fik!

En weer heel wat anders. Ik heb over de jaren een gruwelhekel gekregen aan kleffe, clichématige gothic-metal. Gelukkig snappen Madder Mortem en Asrai wel hoe je fijne duistere gitaarmuziek met vrouwenvocalen maakt:

Ik heb al een tijdje op aanraden van een vriend een profiel op de populaire sociale netwerksite Hyves.  Ik was eerst sceptisch over sociale netwerken op het Internet maar uiteindelijk ben ik er wel positief over. Je kan mensen van vroeger opzoeken en  zien waarmee familie en vrienden mee bezig zijn. Ook kan je fijn tijd doorbrengen door simpelweg door diverse profielen heen te klikken en gewoon naar mensen te kijken. Tot zover al het goede nieuws…

Uiteraard hebben bands dit medium ook ontdekt. Zo’n beetje elke zichzelf respecterende band heeft een hyve waar mensen lid van kunnen worden, opgezet door de band zelf of door fans. Daar is helemaal in essentie helemaal niks mis mee. Via band-hyves kan je op de hoogte blijven wanneer concerten plaatsvinden en er nieuw materiaal uit is.

Helaas zijn bepaalde (vooral beginnende) bands een beetje te enthousiast. Men vindt het bijvoorbeeld normaal om aan ieder lid van een bepaalde hyve invites te gaan sturen om mensen “kennis te laten maken” met hun band.

Ik ben bijvoorbeeld lid van de Boothill Saloon hyve, een hardrockcafë hier in de buurt. Ik heb nu al 3 invites ontvangen die waarschijnlijk zijn verstuurd omdat ik lid ben van die hyve en dus automatisch geïnteresseerd in elk willekeurig rock en metalbandje.

Zoals bijvoorbeeld RUA. Ik ken geen van de bandleden en uit het niets ontving ik een invite. Bij veel beginnende bands zie je vaak enorm pretentieuze omschrijvingen, en RUA is daarin geen uitzondering:

Het extreem rauwe stemgeluid van Nici en de door stoner, grunge en metal doordrenkte gitaarriffs laten RUA klinken als een tegenreactie op de vaak zwaar gestileerde ‘Female Fronted Metal’.

Eerlijk gezegd valt de muziek nog mee. Door zeker niet slechte muzikanten gespeelde rock/metal met een zangeres die waarschijnlijk wel eens naar de zang van Sandra Nasic (ex Guano Apes) heeft geluisterd.

Van PR heeft RUA iets minder verstand. De reactie op mijn vraag waarom ik geinvite werd was nogal kort en bondig:

Waarom krijg ik een invite? Ken ik jullie?

nope, daarom

Nogal jammer, want de muziek van RUA hoeft helemaal niet gespamd te worden, het spreekt voor zichzelf. En dat zeg ik niet zomaar van een band.

De volgende invite spammer was Fade into Focus, die zowaar zin hadden om hun gespam te gaan verdedigen:

Aub stoppen met spammen. Dat ik in de hyve van bijv. de Boothill sta betekent niet per se dat ik geinteresseerd ben in jullie band. Populairder worden doe je maar door goed te zijn, niet door mensen op sociale netwerken te spammen.

Of je verwijdert gewoon het bericht.
Ik vraag niet of je geïnteresseerd wil zijn in ons maar misschien vond je het wel wat. En zo niet, ieder zo zijn smaak dus het niet accepteren is dan ook heel logisch.

Plus dat iedereen op een andere manier bands ontdekt die leuk zijn. Ook op een sociaal netwerk. Ik heb er zat gevonden op die manier.

Zoals ik al zei, ieder zo zijn manier maar je moet ons er niet op afbranden dat wij ook deze weg een kans geven.

De beheerder van de Fade into Focus hyves komt met een aantal argumenten die niet geheel verbazend ook door e-mail spammers zijn geuit.

Zo zegt hij/zij bijvoorbeeld Of je verwijdert gewoon het bericht wat eigenlijk neerkomt op de spamspeak uitdrukking Just Hit Delete. Het probleem is alleen dat mensen uiteindelijk wel erg vaak op Delete moeten gaan drukken.

Fade into Focus beseft niet dat als iedere band zichzelf gaat lopen spammen dat erg veel tijd van gebruikers gaat kosten. Het kost nu al tijd als je cumulatief kijkt naar alle mensen die op Delete hebben moeten drukken omdat ze niet geïnteresseerd waren. Het zou beter zijn als hyves die invites uitsturen zich eerst afvragen of er wel van interesse uitgegaan had kunnen worden.

Verder meent Fade into Focus voor iemand te kunnen bepalen of hun berichten wel nuttig zijn: Plus dat iedereen op een andere manier bands ontdekt die leuk zijn.

Mensen kunnen heel goed dingen zelf ontdekken, daar is helemaal geen spam voor nodig. Als een band gewoon goed is wordt de band vanzelf wel ontdekt door mensen.

Fade Into Focus heeft inmiddels een spetterend ledental van 285. Een gemiddelde Hyver gaat daar al snel overheen, stelletje prutsers! Uiteraard is de muziek in tegenstelling tot RUA nogal matig om het beschaafd te omschrijven.  Vrij simpele rockmuziek met een redelijke zanger die helaas nogal jankerig en aanstellerig klinkt (ze maken dan ook “emorock” volgens de bandbio). Uiteraard ontbreekt op de hyve de onvermijdelijke muurfoto niet. Gelukkig geen bakstenen muur zoals je vaak ziet bij dit soort foto’s .

Laatste hyves-spam-band van deze post is Vuist, “death thrash metal” uit Gouda. De reden van de invite-uit-het-niets is waarschijnlijk mijn bezoek van hun concerten jaren geleden, het jarenlange bezoeken van de Gonz en het vaag kennen van de bandleden. Het is niet persoonlijk tegen de band bedoeld maar om eerlijk te zeggen interesseerd hun muziek mij niet zo. Mijn interesse in metal is al jaren tanende en als ik het luister moet het ook echt iets bijzonders zijn in mijn ogen.

Uiteindelijk snap ik weinig van het invite-spammen. Het irriteert mensen en het leden aantal is een vooral een redelijke indicatie van hoe populair een band is. Ik kan me niet voorstellen dat bands populairder worden juist omdat ze meer leden hebben.

Bands en mensen,  invite gewoon alleen als je iemand echt kent. Loopt je band goed, dan komen de leden vanzelf wel, spammen zuigt, is irrititant en gewoon niet nodig!

Metallica. De band waar ik in mijn jeugd kennis mee maakte als de makers van de legendarische albums Kill ‘em All, Ride The Lightning, Master Of Puppets en …And Justice For All. Na deze klassiekers ging Metallica langzaam een andere, niet door iedereen gewaarde richting op.

Dit mondde uit in onder andere het beklag van de inmiddels steenrijke band over het gratis kunnen downloaden van hun muziek via Napster en later wanhopige pogingen om weer een ouderwets “hard” album af te leveren.

Productietechnisch is Metallica de laatste jaren terecht een mikpunt van kritiek en spot geworden. St. Anger had een productie waar de gemiddelde beginnende band zich bijna voor zou schamen.  Dit bleef natuurlijk niet onopgemerkt.

Bij het laatste album Death Magnetic was de mix professioneler gedaan maar uiteindelijk compleet doodgecomprimeerd zodat de VU meters op je stereo continu tegen de 0 dB staan te hameren. Voor een paar muzikanten reden om de productie te parodiëren onder de naam Clipping Death. Luister hier naar hun versie van Master Of Puppets.

Metallica weigerde eerst antwoord te geven op de kritiek van audiokenners. Later hebben ze aangegeven dat de meeste mensen positief waren over het album en dat er dus niks aan de hand was. Dit is in mijn ogen een gemakkelijke uitweg, de massa’s zijn namelijk al jaren gewend aan doodgecomprimeerde muziek dus ze horen het verschil niet eens. Maar ja, de muziek moet altijd harder klinken dan andere artiesten, zo spring je er uit en wordt je opgemerkt.

De fans van Metallica met een beter ontwikkelde smaak qua geluidskwaliteit downloaden inmiddels een torrent van een versie van het album voor Guitar Hero. Daar is gek genoeg de “brick wall” compressie niet op toegepast.

Voor mij heeft Metallica weer eens afgedaan. Eerst lopen te zeuren over gemiste cd verkoop en daarna de muziekwereld plagen met albums met zeer matige producties. Met zoveel jaren ervaring in de muziek zouden ze beter moeten weten…

The reason I like this music is mainly because of the aesthetics. Uncomplicated drum patterns, plodding basslines, repetive guitar riffs and angrily shouted lyrics about the possibility of a nuclear war or some other kind of apocalypse.

One particular Discharge song sums up this genre perfectly in my opinion, The Possibility Of Life’s Destruction:

Can you hear the sound of an enormous door slamming in the depths of hell
The possibility of life’s destruction
Can you hear the cries of pain the mournful sound
The possibility of life’s destruction

When you listen to a song like this and read the lyrics it should be no surprise that this kind of music was first created in the late 70’s and 80’s, during the height of the Cold War between the US and the Soviet Union.

The artwork of bands was also very typical. Most designs were black and white and were high in contrast. Quite often pictures of an dark nature were used, like bombed cities or innocent people killed in a war. Below is an example of a typical hardcore punk cover.

One funny thing is that a lot of bands weren’t that original and had names that started with Dis- and had logo’s that closely resembled the Discharge band logo. One could also interpret this as a way of paying tribute to their main source of inspiration.

In Europe hardcore punk originated from the UK with notable bands like The Exploited, Charged GBH, The Varukers and of course Discharge. Soon, bands from other countries followed. In Scandinavia and especially Finland a lot of bands came into existence. For example Anti-Cimex from Sweden, and Terveet Kädet, Kaaos, Riistetyt, Mellakka from Finland.

This music had quite some influence on artists that are now famous. For example Metallica covered Free Speech For The Dumb from Discharge, Machine Head covered The Possibility of Life’s Destruction also from Discharge and Max Cavalera from Sepultura/Soulfy said that Terveet Kädet is one of his favorite bands.

In the US there were also a lot of hardcore punk bands, but they were different in style. Still, there are some bands that I like, for example Death Kennedy’s, Black Flag and Bad Brains.

Anyway, to conclude this post, some of my favorite hardcore punk bands and records:

Discharge – You know wich record..

Varukers – Still Bollox But Still Here

The Exploited – Troops of Tomorrow

Anti-Cimex – Raped Ass

Riistetyt – Skitsofrenia (clean mix, quite catchy) or Valtion Vankina (extremely messy and gritty production, recommended to torment your neighbours..)

Mellakka – Ei… (This band has clearly heard of Slayer judging from certain songs)

Kuolleet Kukat – Kansamurha (catchy, clean but still very good)

Kaaos:  – Total Chaos (messy, sometimes clearly inspired by puberty, warning, treble turned all the way up)

Terveet Kädet - Aareton Propaganda (lots of songs from this original band, quite technical for hardcore punk)

Have fun and try not to damage your ears, hehe…